შაბათი სახლში

სახლში გატარებული აგვისტოს ცხელი მდუმარე შაბათი, არაფერი მოაქვს, არაფერი მიაქვს, არსად რჩება სახლში გატარებული აგვისტოს ცელი მდუმარე შაბათი….

ასე მოგწერენ..

ასე მოგწერენ და მერე გამარჯობასაც აღარ გეტყვიან ქუჩაში, გულსატკენია.. “არა ბოლომდე უნდა ვთქვა თორე მე მოვკვდები ისევ მიყვარს შენი ხელები, ვერ ვიტან როცა მეუბნები ჩემთვის მნიშვნელოვან რაღაცაზე არ მაინტერესებსო მიყვარს როცა მოიწყენ ხოლმე მე კი ცელქი ბავშვი გვერდზე მოგდევ და ვცდილობ აგალაპარაკო ხოლმე შენი რამდენიმე სურათი მიყვარს არ მიყვარს რომ მაწალებ ხოლმე სახეზე ხელი ეკლებსვრცლად “ასე მოგწერენ..”

არის დღეები

არის დღეები როცა თვითგადარჩენის ინსტინქტზე ძლიერი თვითგანადგურებისაა. ცდილობ მოსპო ყველაფერი, საკუთარი ისტორია, მეხსიერება, პიროვნება, საქმე, ყველა შენში არსებული პერსპექტივა. წარმოდგენაც არ გაქვს რატომაა ასე ძლიერი ეს ინსტინქტი, თითქოს ყველაფერი არც ისე ცუდადაა მაგრამ მაინც აპირებ თოკი გამოკრა, ან ტყვია დაიხალო, ფანჯრიდან გადახტომაც არაა ცუდი ვარიანტი, ბოლოსდაბოლოს ფრენასავით რაღაცას მოახერხებ.. მაგრამ დღეს არა, დღეს არაა ამისვრცლად “არის დღეები”

ჩემი ოთახი

ისტორია გრძელდება, ისევ უმუშევარი ვარ : ) რამდენიმე დღე ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესების გამო სახლში ჯდომა მომიწია, ზუსტად მაშინ მეწვია გადაღების მოთხოვნილება 🙂 რა გინდა გადაიღო ერთ პატარა ოთახში მარტომ ვიფიქრე ვიფიქრე და გადაწყვეტილებაც მივიღე: გადავიღო ნივთები ჩემს ოთახში. აი ისინიც: გიტარა, მართალია დაკვრა არ ვიცი, ვერაფრით ვისწავლე მაგრამ მაინც მაქვს, ჩემი დის მზითა წასაღები აქვსვრცლად “ჩემი ოთახი”

ფოტოგრაფია, მრავალი წლის ოცნება

სკოლის პერიოდიდან ვოცნებობდი ფოტოაპარატზე, ძალიან მინდოდა მქონოდა კამერა და გადამეღო ფოტოები, განსაკუთრებით ბოლო 4-5 წელი აკვიატებად მექცა და ყველა ჩემს გარშემო შეწუხებული მყავდა, რას აღარ ვცდილობდი, ვის აღარ ვთხოვე ხან ევროპაში მოპარულის გამოგზავნა(ცოდვა გამხელილი ჯობიაო :)) ხან იაფად თუ წააწყდებოდნენ ეთქვათ, არ ვიცი რა ხერხით აღარ შევაწუხე მეგობრები თუ უბრალოდ ნაცნობები და აი ამა წლისვრცლად “ფოტოგრაფია, მრავალი წლის ოცნება”